Wzgórze Wilhelma

Landgraf Karol, ten sam, który udzielił w Kassel schronienia wygnanym hugenotom, jako pierwszy rozpoczął realizację projektu stworzenia ogromnego zadrzewionego parku na Wzgórzu Wilhelma (Wilhelmshóhe), który stal się największym tego rodzaju założeniem urbanistycznym w Europie. Usytuowany na północnym obrzeżu miasta, dokąd kursują tramwaje #l i #4, park pozostaje wciąż jedną z jego największch atrakcji. Według pierwotnych planów miał to być podporządkowany geometrii włoski ogród barokowy. Jednak następcy Karola nadali mu z czasem bardziej „naturalny” charakter parku angielskiego, zgodnie z romantycznym gustem dobudowując gdzieniegdzie zaciszne świątynie dumania.

Niejakie zdumienie budzi fakt, że decyzja o zbudowaniu zamku na Wzgórzu Wilhelma (Schloss Wilhelmshöhe) nie była zawarta w pierwotnym założeniu i zapadła znacznie później, bowiem dopiero w latach osiemdziesiątych osiemnastego stulecia. Powstał wtedy jako jeden z najładniejszych kiasycystycznych budynków w całych Niemczech, zaprojektowany i częściowo wzniesiony przez Simon-Louisa du liy, ostatniego i najwybitniejszego z rodu architektów, wywodzącego się z osiadłych w Kassel hugenotów. W „skrzydle z białego kamienia”, WeissensteinflUgei, mieści się zamkowe muzeum (zwiedzanie z przewodnikiem III-X wl.-nd. lO.OO-łó.OO: XI-II wt.-nd. 10.00-15.00: 3 DM). Na jego zbiory składają się zabytkowe meble, szkło, porcelana oraz inne przedmioty artystyczne, pochodzące głównie z czasów, gdy brat Napoleona, Hieronim Bonaparte, sprawował tu rządy nad marionetkowym Królestwem Westfalii.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>