Andernach

16 km od Koblencji w dół Renu leży ANDERNACH, którego historia sięga w przeszłość znacznie dalej, aniżeli dzieje ogromnej większości niemieckich miast. Obchody dwutysiąclecia świętowano tu w 1988 roku, przypominając założenie rzymskiego obozu na tych ziemiach podczas kampanii przeciwko plemionom barbarzyńskim na wschodnim brzegu Renu. Później Andernach stało się królewską siedzibą Franków, by wreszcie przejść w ręce arcybiskupów elektorów Kolonii i pełnić rolę strażnika południowej granicy ich terytoriów aż do czasu podbojów napoleońskich. Dzisiaj utrzymuje się częściowo z przemysłu, częściowo zaś z turystyki, wykorzystując dogodne położenie i atrakcyjne zabytki.

Jeśli ktoś podróżuje statkiem, niechaj zatrzyma się w Andernach na parę godzin, by pospacerować wśród XIIi-wiecznych fortyfikacji, wzniesionych na rzymskich fundamentach. Z reguły dobrze zachowane mury stanowią znakomitą osłonę dla później postawionych budynków fortecznych i domów mieszkalnych. Dodatkowe umocnienie południowego odcinka tworzy największy zamek miejski Nadrenii. W 1688 r. został wprawdzie wysadzony w powietrze przez wojska francuskie, jednak spora część budowli przetrzymała wybuch, ocalały głównie późniejsze fragmenty: prochownia (Pulverturm) i skrzydło mieszkalne.

Od północy wychodzi na rzekę Brama Nadrcńska (Rheintor): jej wewnętrzne odrzwia zdobią zniszczone już nieco przez czas figury. Rzeźby ilustrują znaną tutejszą legendę o piekarczykach z Andernach (Andemacher Backeijungen), którzy dzięki w porę wypuszczonemu rojowi pszczół uratowali miasto od najeźdźców. Najbardziej malowniczym fragmentem fortyfikacji jest bez wątpienia XV-wieczna Okrągła Wieża (Runder Turni: można poprosić o klucz w biurze informacji turystycznej), znajdująca się w pobliżu Renu, w północnej części miasta. Górne piętra wieży zbudowano w formie ośmiokąta, co nadało jej egzotyczny, nieco mauretański wygląd. Francuskie ostrzeliwania nie zdołały skruszyć grubych murów baszty, pozostawiły jednakże olbrzymią szczerbę, widoczną do dzisiaj. Idąc dalej brzegiem rzeki można napotkać ciekawy XVl-wieczny żuraw nabrzeżny: oryginalny drewniany mechanizm był używany jeszcze w naszym stuleciu i nadal jest sprawny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>