Monthly Archives Lipiec 2017

Zabytki w Moguncji

Mimo zniszczeń wojennych śródmieście Moguncji, a zwłaszcza okolice katedry, odznaczają się niezwykłą urodą. Przepiękne stare uliczki i place, przy których wznoszą się gotyckie, renesansowe, barokowe lub rokokowe domy, pozwalają wierzyć, iż czas jest dla tego miejsca wyjątkowo łaskawy. Na północ od katedry stoi wspaniały Knebelscher Hof o konstrukcji wzorowanej na północnoniemieckiej odmianie renesansu: warto zobaczyć także szczególnie dobrze zachowane ulice Kirschgarten i Augustinerstrasse (w kierunku południowym). U wylotu tej ostatniej usytuowany jest kościół św. Ignacego (St. Ignazkirche): styl budowli waha się pomiędzy rokokiem a klasycyzmem. Przed świątynią znajduje się grobowiec Hansa Backoffena z imponującą rzeźbą Ukrzyżowania.

czytaj więcej

Frankenberg – dalszy opis

Na północ, poniżej starego miasta, przy Bahnhofstr. S-IO, znajduje się trzynastowieczny klasztor cysterek (Zistcrzienscrinnenkloster: wt., czw., sb. i nd. 10.00-12.00: 1 DM), Kaplica, refektarz i dormitorium mieszczą zaskakująco ciekawe zbioiy lokalnego muzeum, na które składają się dzieła sztuki religijnej i ludowej. Podążając dalej w kierunku zachodnim, dojść można doThnnetmuscum, (pn. 10.00-12.00 i 14.00-17.00, śr. i pt. 14.00-17.00: bezpł.), znajdującego się przy ulicy Michaela Thoneta, w siedzibie noszącego tę samą nazwę przedsiębiorstwa wytwarzającego meble. Ekspozycję rozpoczynają krzesła wykonane na początku wieku z giętego drewna: z kolei można tu podziwiać meble o bujnych secesyjnych kształtach stanowiące wystrój wiedeńskiej kawiarni, następnie funkcjonalne sprzęty zaprojektowane przez artystów spod znaku Bauhausu, by na koniec wreszcie zapoznać się z awangardowymi ideami współczesnego wzornictwa przemysłowego.

czytaj więcej

Katedra i jej okolice – kontynuacja

Obok katedry stoi romański kościół św. Michała (St. Michaelskirche: codz. 1II-X 9.30- 12.00 i 14.00-17.00: Xl-lll 14.00-16.00) zbudowany na planie krzyża greckiego, na wzór Bazyliki Świętego Grobu w Jerozolimie. Jest to jedyny znaczący budynek w mieście, który unikną! modyfikacji w czasie, gdy całą Fu Idę przebudowywano w stylu barokowym. Niepozorny, wydaje się pozostawać w cieniu potężnej sąsiadki, a jednak, na swój sposób, czyni wrażenie większe niż katedra. W swoim wnętrzu zawiera-jakkolwiek poważnie zmienioną -rotundę pierwotnej świątyni, a dwie z ośmiu kolumn wspierających pochodzą z 822 roku. Nie przeocz cztemasowiecznej kamiennej tablicy, umieszczonej w barokowej kaplicy północnego transeptu, która ilustruje Mękę Pańską używając specyficznego „pisma obrazkowego”, adresowanego do ówczesnych wiernych, nie umiejących czytać: usta. na przykład, symbolizują pocałunek Judasza.

czytaj więcej

Katedra i jej okolice

Okazała fuldańska katedra została wzniesiona na zachodnim skraju starego miasta według projektu Johanna Dientzenhofera, przedstawiciela znanego rodu niemieckich architektów. (Na marginesie można wspomnieć, że najwybitniejszy z członków dynastii, Kilian Ignaz Dietzenhofer, żyjący w XVIII w., działa) również na Śląsku.) Wczesnobarokowa budowla została starannie przemyślana, zarówno od strony architektonicznego szczegółu jak i ogólnego wyrazu złożonej konstrukcji, wyróżniając się dzięki temu na tle przeważającej liczby niemieckich kościołów. Ozdobą przestronnego, kipiącego od sztukaterii, wnętrza jest ołtarz główny, z wyobrażeniem wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, któremu splendoru dodają bogate złocenia i sześć marmurowych kolumn. Z tyłu mieści się mała, bardziej ascetyczna kapliczka, w której mnisi zbierali się na wspólne modlitwy. Krypta pod ołtarzem głównym skrywa grób św. Bonifacego: sarkofag tworzy jedną całość z ołtarzem z czarnego marmuru. Zdobiące go reliefy przedstawiają męczeństwo świętego i jego zmartwychwstanie w Dniu Sądu Ostatecznego.

czytaj więcej

Kościół św. Elżbiety – dalszy opis

W pobliżu, w północnej części wspomnianego wyżej trójlistnego krzyża, który zamyka plan kościoła od strony ołtarza głównego, otwiera się chór św. Elżbiety (Eiisabeth-Chor). Jego środek zajmuje strzeliste mauzoleum, gdzie trumna z prochami świętej umieszczona została w miejscu jej pierwotnego spoczynku. Zwróć uwagę na płaskorzeźby zdobiące piedestał: zamiast królów i biskupów opłakujących zazwyczaj czcigodnego zmarłego znaleźli się tu żebracy i kaleki. Najwspanialszy spośród ołtarzy świątyni poświęcony jest Najświętszej Marii Pannie. W predellę została zręcznie pizez Juppego wkomponowana znacznie starsza i otaczana kultem Pieta. Malowidła ścienne ukazujące żywot Elżbiety przez długi czas pozostawały niewidoczne, odkryto je dopiero w naszym stuleciu.

czytaj więcej

Biiddingen i Steinau

Wystarczy kilka minut, by dojechać pociągiem do położonego u stóp Vogelsbergu, zaledwie 10 km na północ do Gelnhausen, niewielkiego BUDDINGEN, którego powstanie datuje się na epokę panowania cesarskiej dynastii Hohcnstaufenów. Dziś miejscowość pełni rolę uzdrowiska, bywa leż odwiedzana z uwagi na interesujące zabytki średniowiecznej przeszłości. W nienaruszonym stanie dotrwały do naszych czasów mury warowne obiegające miasto wraz z kilku zdobionymi gotyckimi bramami. Można także obejrzeć zamieszkały po dziś dzień zamek (zwiedzanie z przewodnikiem: III-X wt.-nd. ogodz. 14.00, 15.00 i 16.00: 3 DM). Zewnętrzne mury przedzameza (Vorburg) osłaniają zamek środkowy (Kemburg), który tworzy zadziwiającą bryłę o trzynastu bokach, W ciągu stuleci budowla zyskiwała coraz to nowe oblicza i dziś nie brak w jej wyglądzie śladów żadnego ze stylów, jakie panowały w architekturze począwszy od XII aż po XVII wiek. Gotycka kaplica zamkowa (Schlosskapelle) budzi szczególny podziw dzięki wymyślnej konstrukcji sklepienia oraz bogato rzeźbionym stallom.

czytaj więcej

Gelhausen – dalszy opis

Położone na wzniesieniu miasto skupia się wokół dwóch placów targowych, Dolnego Rynku (Untermarkt) i Górnego Rynku (Obermarkt). Domy z pruskiego muru, szczególnie zaś ratusz, otaczające drugi z wymienionych placów, robią duże wrażenie, lecz ponad wszystko wybija się urodą kościół Najświętszej Marii Panny (Marienkirche), stojący pomiędzy oboma rynkami. Budowla narastała stopniowo poprzez wieki, jej olśniewająca konstrukcja pozwala wyraźnie obserwować przejście od stylu romańskiego do gotyku. Na wybitną uwagę zasługują cztery wieże, które razem tworzą nieodparcie wdzięczny obiekt do sfotografowania, a także misterna dekoracja wnętrza prezbiterium. Bezpośrednio pod kościołem, dziś jako jego część, znajduje się Romanisches Haus, który był zbudowany dla grona możnowładców z otoczenia Fryderyka Barbarossy.

czytaj więcej

Kiedrich I okolice

Z Eltville autobus zabierze cię do KIEDRICH – miasteczka jakby żywcem przeniesionego wprost ze średniowiecza, nad którym górują ruiny zamku Scharfenstein. Turystów przyciąga XV-wieczny kościół św. Walentego (St. Valentinus-Kirche: 1V-X wt.- nd. 14.30-16.00), niegdysiejszy cel pielgrzymek nieszczęśników dotkniętych chorobą św. Walentego, czyli epilepsją. Wewnątrz obejrzeć warto najstarsze (pochodzące z 1500 r.) czynne organy w Niemczech, wizerunek Madonny z Kiedrich namalowany ok. 1330 r. oraz drewniane ławy, pokryte misternymi rzeźbieniami z motywem winorośli.

czytaj więcej

Rheingau i Eltville

Ziemie należące do Hesji, ciągnące się wzdłuż Renu, od Wiesbaden do Lorchhausen, gdzie rozpoczyna się już kolejny kraj związkowy, Nadrenia-Palatynat, określa się nazwą RHEINGAU. Region ten, osłonięty od wiatrów łagodnymi zboczami Taunusu, słynie z produkcji najprzedniejszych niemieckich win. Rozległe winnice, senne przysiółki, ruiny starych warowni przyciągają amatorów każdego rodzaju turystyki, zarówno indywidualnej, jak i zorganizowanej przez biura podróży. Linia kolejowa łączy poszczególne miejscowości Rheingau z Wiesbaden. Podróżując samochodem masz szansę dotarcia do wielu malowniczych zakątków. Droga B42, łącząca Wiesbaden z Nadrenią- Paiatynatem, zwana jest Rheingauer-Riesling-Route i przebiega przez wszystkie ważniejsze ośrodki produkcji win. Czyż to nie urocza wycieczka, gdzie na każdym postoju można posmakować odrobinę miejscowych specjałów, a przy okazji zakupić butelkę lub dwie na pamiątkę! Rheingauer-Riesling-PJad oznacza szlak spacerowy, który prowadzi niższymi partiami pasma Gór Kheingau (Rheingau-Gebirge) – opadającej ku brzegom Renu części masywu Taunus.

czytaj więcej

Wiesbaden – dalszy opis

Po jednej stronie Domu Zdrojowego stoi gmach Teatru Państwowego (Staatstheater), jeszcze jeden przykład eklektyzmu czerpiącego ze wzorów klasycznych: po stronie przeciwnej jest Park Zdrojowy (Kurpark), utrzymany w stylu angielskim – plączące wierzby zwieszają gałęzie nad stwami, po których pływją kaczki. Wśród zieleni ukryta jest olbrzymia szachownica. Można stąd wędrować nieprzerwanie aż do zalesionych zboczy Taunusu, górzystego obszaru, który ciągnie się daleko na północ od Wiesbaden.

czytaj więcej

Odenwald

Odcnwald – tak zwie się rozległy, górzysty i zalesiony, region obejmujący najbardziej na południe wysuniętą część Hesji, rozciągający się również poza jej granicami, na obszarze Bawarii oraz Badenii-Wirtembergii. Swoim zasięgiem odpowiada rezerwatowi przyrody Naturpark Bergstrasse-Odenwald. Wzdłuż jego zachodnich krańców prowadzi Bergstrasse-„górska droga”, której myląca nazwa wywodzi się jeszcze z czasów rzymskich: Strata Montana była wówczas znaczącym traktem wojskowym. W średniowieczu stał się on popularnym szlakiem handlowym: licznie po obu jego stronach rozmieszczone zamki miały za zadanie strzec kupieckiego dobytku, narażonego na napaści ze strony rabusiów zaczajonych w bagiennych ostępach wokół Renu. Dziś Bergstrasse oznacza trasę turystyczną łączącą Darmstadt oraz Heidelberg i kojarzy się Niemcom z hojnością drzew owocowych, które wcześniej niż gdziekolwiek indziej zakwitają tu już na przełomie marca i kwietnia. Im bardziej na wschód, w głąb Odenwaldu, tym więcej spotyka się malowniczo wśród wzniesień położonych miasteczek z pruskiego muru, gdzie po dziś dzień ludność uprawia tradycyjne rzemiosła.

czytaj więcej