Monthly Archives Grudzień 2015

Lorsch

Z Bensheim Bergstrasse wiedzie na zachód zbaczając nieco w kierunku LORSCH, które położone jest przy podrzędnym odcinku kolei, łączącym dwie główne równoległe linie biegnące między Frankfurtem i Mannheim. Rynek z pruskiego muru, podobnie jak i wszystkie inne uroki tego miejsca, są niczym w porównaniu z wybudowanym tu przed wiekami, ogromnym benedyktyńskim klasztorem (Kloster: wolny wstęp o każdej porze: zwiedzanie z przewodnikiem oprowadzającym po wnętrzach: wt.-nd. 10,00- 16.00/17.00: 4 DM), który został wpisany przez UNESCO na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury. Klasztor, założony w 764 r., należał niegdyś do najpotężniejszych w Niemczech, jego opal dorównywał godnością świeckiemu księciu, odpowiadając bezpośrednio przed cesarzem. Nadzwyczajnych rozmiarów furta klasztorna (Torhalle, zwana też Kónigshaile), której powstanie datuje się na dziewiąty wiek, jest najlepiej zachowanym fragmentem karolińskiej budowli. Jej zarys wyraźnie inspirowany był ideą rzymskiego luku tryumfalnego. Podczas budowy z doskonałą precyzją dobierano i układano kamiennie tak, by tworzyły na murze mozaikę. We wnętrzu, na górnej kondygnacji, gdzie znajdowała się kaplica, można wciąż oglądać barwny cykl XlV-wiecznych fresków. Ponadto ocalała jedynie surowa dwunastowieczna kruchta (Vorkirehe): wbrew wcale pokaźnym rozmiarom stanowiła zaledwie przedsionek głównego kościoła, z kórego nie pozostało dziś nic poza ledwie widocznymi fundamentami.

czytaj więcej

HESJA

Położona w środkowej części kraju Hesja (Hessen) uważana jest za serce Niemiec: odnaleźć można tutaj cechy kultury zarówno północnych, jak i południowych regionów. Będąc jedną z rzadziej przez cudzoziemców odwiedzanych części kraju, jest zarazem tą, która bardziej niż inne kształtuje pierwotne o nim wyobrażenia. Przyczyna tego paradoksu leży w popularności, jaką na całym świecie cieszą się baśnie Braci Grimm. Jacob i Wilhelm stali się najsławniejszymi Heseńczykami dzięki.zbiorowi ludowych opowieści, klóiych sceneria porosłych ciemnym lasem wyżyn, feudalnych zamków i miasteczek z muru pruskiego wywodzi się z tego właśnie regionu.

czytaj więcej

Ehrenbreitstein

Po drugiej stronie Renu leży EHRENBREITSTEIN. gdzie znajduje się pierwotna rezydencja elektorów (Residenz), projektu Balthasara Ncumanna. Wysoko ponad miastem wznosi się jedna z najpotężniejszych na świecie twierdz (Festung), którą Prusacy mozolnie i zupełnie niepotrzebnie przebudowywali i dodatkowo umacniali przez ponad dziesięć lat od chwili objęcia władzy w Koblencji. Mieści się tu obecnie schronisko młodzieżowe oraz Landcsmuscum (pol. III-X codz. 9.00-12,30 i 13.00-17.00: bezpl.). Warto wspiąć się na wzgórze, chociażby po to, by ujrzeć przepiękną panoramę miasta i jego dwóch rzek. W sezonie dostać się tam można wyciągiem krzesełkowym (co sporo kosztuje): piesza trasa prowadzi najpierw główną drogą wzdłuż Renu i dalej krętą ścieżką pod górę.

czytaj więcej

Karden, zamek Eltz i okolice

11 km od Cochem leży KARDEN: znajdują się w nim domy pochodzące aż z XII w. Na przestrzeni trzystu lat budowano kolegiatę św. Kastora (Stifiskirchc S(. Kastor), dobitnie świadczy o tym mieszanka stylów – budynek jest na poły romański, na poły zaś gotycki. Mimo, że jest niewielkich rozmiarów, proste, białe linie fasady czynią zeń jeden z najurodziwszych kościołów w dolinie Mozeli. We wnętrzu świątyni można podziwiać Męczeństwo JW. Stefana – piękny boczny ołtarz z początków XVII w., a także lekko spłowiałe malowidło, na którym, w sposób zdumiewająco bliski współczesnemu, ukazano Chrystusa. Za miastem, na południowym brzegu Mozeli, wznoszą się wtopione niema! w skały zamki – odrestaurowany XII-wieczny Wildburg i zrujnowany Hurg Trels, pochodzący z X! w.

czytaj więcej

MALARSTWO NIDERLANDZKIE I WŁOSKIE

Galeria Stadeł szczyci się szczególnie bogatym zbiorem obrazów wczesnej szkoły niderlandzkiej. Prawdziwym klejnotem kolekcji jest arcydzieło Jana van Eycka Lucca Madonna, w którym jego mistrzowska precyzja osiąga wyżyny artystycznej doskonałości. Pierwszy wielki przedstawiciel tej szkoły, utożsamiany dzisiaj z Robertem Campin, lecz tu figurujący wciąż jako Mistrz z Flemaile, reprezentowany jest przez kilka obrazów. Spośród prac jego ucznia Rogiera van der Weyden podziwiać możesz wspaniałą Madonnę i Dzieciątko wraz z fiw. Piotrem, Janem Chrzcicielem. Kostną i Damianem. W tej samej sali umieszczono przenikliwe portrety mężczyzn Memlinga i Massysa oraz jedną z najwcześniejszych znanych prac Boscha, Chrystus ukazany ludowi. Mimo konwencjonalności dostrzec tu już można charakterystyczną dla artysty skłonność do karykatury i deformacji. Częsty motyw w dziale malarstwa niderlandzkiego – Madonna z Dzieciątkiem -dominuje także w kolekcji włoskiej: na czoło wybija się natchniona, eteryczna wizja Fra Angelica. Okazję do fascynujących porównań rozmaitych ujęć tego tematu stwarzają pomieszczone tu obrazy Verrocchia, Moretto da Brescia, Perugina, Belliniego, Cimy i Carpaccia. Inne włoskie rarytasy to: Zwiastowanie Carlo Crivelliego, Święty Marek Mantegni, Portret Simonetty Vespucci Botticellego oraz Dama z pieskiem Pontormo.

czytaj więcej

Bad Karlshafen – dalszy opis

Biuro informacji turystycznej (V-1X pn.-pt. 9.30-12.00 i 14.00-17.00, sb. 9.30-12.00: X-IV pn.-pt. 9.30-12.00 i 14.00-16.00: «05672/1022) mieści się w ratuszu, Hafenpiatz 8. Tutaj należy dowiadywać się o organizowane latem rejsy po Wezerze. Oprócz krótkiej przejażdżki wokół miasta, można odbyć dłuższą wycieczkę do Hann. Münden i Bodenwerder.

czytaj więcej

Weinstrasse – dalszy opis

Kolejnym przystankiem na Weinstrasse jest NEUSTADT – miasteczko z tradycyjną zabudową z muru pruskiego, położone u stóp pasma Haardt. należącego do Wogezów. W ostatnich latach XVI w. palatyn Casimir założył tu uniwersytet kalwiński Casiini- rianum, usytuowany dziś przy Ludwigstrassc. W centrum, przy rynku, stoi piękny gotycki kościół Najświętszej Marii Panny, wewnątrz znajdują się groby palatynackich książąt. Neustadt wchłonęło wysuniętą na południe wioskę HAMBACH, ponad którą rysują się kontury potężnego neogotyckiego zaniku. Wzmiankę na kartach niemieckiej historii zawdzięcza on temu, iż z jego wież, w roku 1832, po raz pierwszy powiewała trójkolorowa, czamo-czerwono-złota flaga zjednoczonych Niemiec. Wywiesili ją niemieccy patrioci, manifestując w ten sposób wolę połączenia kraju podzielonego wciąż, na dziesiątki księstw, księstewek i hrabstw. W Hambaeh, administracyjnie przynależnym do Neustadt, znajduje się schronisko młodzieżowe, Hans-Geiger-Str. 27 («06321 / 2289: {2j). Z Hambaeh regularnie kursują autobusy na położone ok. 4 km na wschód wzgórze Kalmit (673 m), skąd roztacza się urzekający widok na dolinę Renu, aż po Spirę i Ludwigshafen.

czytaj więcej

Remagen i okolice

4 km na północ nad Renem leży REMAGEN, które sławę zawdzięcza nieistniejącemu już dzisiaj mostowi, po którym pozostały jedynie wieże wspierające. Zamieniono je na Muzeum Pokoju (Friedensmuseum: IIl-Xl codz. 10.00-17.00: 2 DM): stare fotografie obrazują historię mostu (zob. ramka).

czytaj więcej

Rhön

Na wschód od Fuldy leży Rhön, obszar wulkalniczny, nieco groźniejszy i dzikszy od Vogelsbergu. Jego wzgórza przyciągają przede wszystkim miłośników lotniarstwa, lecz wiodą tamtędy również atrakcyjne trasy spacerowe i rowerowe. Administracyjnie Rhön należy do Flesji, Bawarii i Turyngii, lecz najwyższy szczyt, Wasserkuppe (950 m) znajduje się na terenie Hesji. Od 1911 r. góra jest ośrodkiem szybownictwa: znajduje się tam muzeum poświęcone tej dyscyplinie sportu (Segelflugmuseum). Dogodną bazę wypadową podczas wędrówek po Rhönie stanowi GERSFELD. Jest to godny polecenia niewielki ośrodek turystyczny, posiadający ponadto barokowy kościół parafialny (Pfarrkirche). W jego wnętrzu obejrzeć można oryginalne rozwiązanie architektoniczne – ołtarz, ambona i organy wzniesione zostały wzajem kolejno nad sobą. Konstrukcja wywiera niezwykle wrażenie. W barokowym zamku (wt.-nd. 10.00-16/17.00: 2 DM) można odwiedzić muzeum porcelany fuldańskiej.

czytaj więcej

Bad Homburg von der Hohe – dalszy opis

Wielką przyjemnością będzie spacer po rozległym Parku Zdrojowym (Kurpark), zaprojektowanym przez Petera Josepha Lenna. Przy głównym trakcie zwanym Brunnenallee tryska aż siedem źródeł, z których największą sławą cieszy się wkomponowany Zdrój Elżbiety (Elisabethenqelle), w zgrabną konstrukcję neoklasycznego pawilonu. W samym sercu parku stoi szacowny wilhelmiański budynek, Kaiser-Wilhelm-Bad, będący w dalszym ciągu głównym miejscem zabiegów leczniczych. Niedaleko znajduje się kasyno gry (Spielbank: codz. 15.00-2.30), które mieni się być najstarszym na świecie. Jego założycielem,w roku 1841, był Francuz François Blanc, który po zakazie hazardu w Niemczech wydanym w 1872 r„ musiał szukać schronienia dla swego interesu w Monte Carlo. Odpowiednie odzienie jest podstawą uzyskania prawa wstępu: obowiązują następujące minimale stawki: 5 DM ruletka i 10 DM blackjack. Podjążając parkową aleją na wschód, dotrzesz do głównego kompleksu kąpielowego, Term Taunus (Taunus-Therme: pn.,wl.,czw. i nd. 9.00-23.00, śr.,pl. i sb. 9.00-24.00: 2 godz. kąpieli 22 DM, cały dzień 44 DM). Poza tym godne uwagi są dwie, nieco egzotyczne w tym krajobrazie, male budowle z przełomu wieków: Kościół Rosyjski (Russische Kirche) blisko południowej krawędzi parku, oraz Świątynia Syjamska (Siamesischer Tempel) w północno-zachodnim rogu, dar wdzięcznego króla Syjamu, który swego czasu z wielkim ukontentowaniem i pożytkiem dla zdrowia zażywał homburskich wód.

czytaj więcej

Wzgórze Matyldy – dalszy opis

Jako dopełnienie bryły Ernst-Ludwig-Haus. wjego bezopośredniej bliskości, przy ulicach Alexandraweg i Mathildenhóhweg, Olbrich wybudował w tym samym roku siedem domów mieszkalnych dła artystów. Cztery z nich przetrwały do dziś w prawie nienaruszonym stanie. Reszta legła w gruzach podczas bombardowania. Po wojnie zastąpiono je innymi budowlami, bądź odrestaurowano w sposób pozostawiający wiele do życzenia. Domy różnią się między sobą stylem. Olbrich-Haus przypomina willę o lekko pochyłej sylwetce. Nawiązaniem do podporządkowanego geometrii budownictwa południowoeuropejskiego jest Kleines Gluckcrt-Haus.Wszystkie razem zaś charakteryzują się sobie tylko właściwymi, wysmakowanymi i misternie wykonanymi detalami. Najwięcej z ducha pierwotnego projektu zachował Grosses-Gluckcrt-Haus. Jest on też jedynym, który można dziś zwiedzać. Możesz spróbować szczęścia dzwoniąc zwyczajnie do drzwi, wykażesz jednak więcej taktu uzgadniając uprzednio wizytę za pośrednictwem biura turystycznego. Po sąsiedzku stoi Bchrens-Haus, powstały również w 1901 r. : jego twórcą był hamburski architekt Peter Behrens. Cegła użyta do wykończenia białej fasady i dach z czerwonej dachówki stanowią odwołanie do solidnej, han- zeatyckiej tradycji, tym samym wprowadzają wyraźny kontrast z finezyjną, inspirowaną śródziemnomorskimi wzorami, sztuką Olbricha. Jedynie drzwi ozdobione ornamentami z brązu, po obu stronach których umieszczono turkusowe kolumny, zdradzają pokrewieństwo między dziełem Bahrensa i secesyjnym otoczeniem.

czytaj więcej