Gastronomia, rozrywka i życie nocne we Frankfurcie cz. II

Fisch-Frake, Domstr. 9. Nowość w całych Niemczech – tanie świeże dania z ryb: pn.-pl. 9.00-18.30, sb. 9.00-14.00. Gaylord, Elbestr. 24. Znakomita kuchnia indyjska, miła i usłużna obsługa. lwuse. Vibeler Str. 31. Umiarkowanie droga, japońska, z siedzeniami przy kontuarze lub kilku stolikach: wt.-nd. 18.30-22.30. ‚

czytaj więcej

Westend i Bockenheim

Początki Westendu, finansowej dzielnicy Frankfurtu, sięgają XIX wieku. Do momentu przejęcia władzy przez nazistów mieszkało tu widu zamożnych przedstawicieli frankfurckiej diaspory żydowskiej (pod względem wielkości drugiej w Niemczech): i tak, na przykład, rozległe tereny pomiędzy Bockenheimer Landstrasse i Reuterweg należały do rodziny Rotschildów, dopóki w 1938 r. miasto nie odkupiło ich po „okazyjnej” cenie. W latach sześćdziesiątych pośrednicy handlu nieruchomościami jęli nakłaniać tutejszych mieszkańców do wyprowadzki i przekształcać stare kamienice na biura oraz poszukiwać wolnej przestrzeni pod budowę wieżowców. Zasady planowania przestrzennego miano za nic, ceny ziemi szły gwałtownie w górę, prześcigano się w staraniach o każdy centymert kwadratowy gruntu. Rok 1970 przyniósł więc falę gwałtownych protestów ludności, która demonstracyjnie w nielegalny sposób osiedlała się na Westen- dzie. Doszło nawet do starć z policją. Rabunkowa gospodarka przestrzenią została dzięki temu jedynie odwleczona.

czytaj więcej

HESJA CZ. II

Był to również okres politycznych przetargów, dyplomatycznych zabiegów i zakulisowych starań miejscowej arystokracji, zmierzającej do skłócenia ze sobąAustrii i Prtts. Hessen-Kassel opowiedziało się po niewłaściwej stronie i zostało wchłonięte przez ekspansywne Królestwo Prus w !866 r. Hessen-Darmstadt dzięki sprytniejszej polityce obroniło swą niezależność, aby w pięć lal później wejść w skład nowo powstającej Wielkiej Rzeszy Niemieckiej.

czytaj więcej

Gochem

Kolejne miasteczko to COCHEM, na północnym brzegu rzeki: w sezonie zostaje opanowane całkowicie przez turystyczną szarańczę, dlatego lepiej omijać je wówczas z daleka. Godny zwiedzenia jest przede wszystkim zamek (15.III-31.X 9.00-17.00: 3 DM), jedna z najsłynniejszych zabytkowych rekonstrukcji Nadrenii-Palatynatu. Jej pierwowzór, zbudowany pomiędzy XI a XIV wiekiem, spłonął w 1689 r. w pożarze, któremu z entuzjazmem przyglądali się francuscy żołnierze. Dzisiejszy gmach imponować mógłby wyniosłymi murami i grupą baszt, gdyby nie fakt, że jest tylko namiastką kopiującą pierwotny zamek. Wystrój wnętrza stylizowany jest na średniowiecze, znajduje się tu również parę pięknych, renesansowych mebli.

czytaj więcej

Landesmuseum

Na południowym krańcu ogrodu znajduje się Landesmuseum (pn. 10.00-16.00, wt-pt. 9.30-16.00, sb. 9.30-13.00, nd. 9.00-13.00: bezpł.), z całą pewnością najlepsze muzeum Trewiru. Szczyci się rewelacyjną kolekcją rzymskich pamiątek, która jest uważana za jedną z najświetniejszych poza granicami Włoch. Najokazalszym eksponatem jest Neit- magener Weinsclnlf- znaleziona w Neumagen-Dhron w dolinie Mozcli kamienna rzeźba, przedstawiająca statek do przewozu wina wraz z załogą. Obejrzeć można również piękne mozaiki, z których najwspanialszą jest chyba Rennfahrer Mosaik z III w. n.e. Przedstawia ona woźnicę rydwanu Polydusa i cztery rozpędzone konie. Natomiast Ige- ler Säule, wspaniała 23-metrowa kolumna jest jedynie kopią oryginalnego zabytku, znajdującego się we wsi Igel, 8 km w górę Mozeli. Ostatnio kolekcja wzbogaciła się o zbiór monet rzymskich znalezionych w 1993 r. W innych salach podziwiać można kolekcję broni i biżuterii Merowingów oraz rzeźby średniowieczne.

czytaj więcej

Domfreitiof – dalszy opis

W XVlII-wiecznym Heiltumskammer, po wschodniej stronie katedry, przechowywana jest najcenniejsza relikwia katedry Tunika Chtyslusa – szata, w której -jak podaje tradycja – został ukrzyżowany Jezus. Najbliższe wystawienie relikwi odbędzie się w okolicy kwietnia i maja 1996 r. W Skarbcu (Schatzkammer: pn.-sb. 10.00-12.00 i 14.00-16.00/17.00, nd. 14.00-16.00/17.00: I DM,) znajduje się wiele prac miejscowych złotników, m.in. przenośny ołtarz z X w., jak też duża liczba iluminowanych manuskryptów: najwcześniejszy, powstały w VI w., pochodzi z Bizancjum.

czytaj więcej

Zabytki w Moguncji

Mimo zniszczeń wojennych śródmieście Moguncji, a zwłaszcza okolice katedry, odznaczają się niezwykłą urodą. Przepiękne stare uliczki i place, przy których wznoszą się gotyckie, renesansowe, barokowe lub rokokowe domy, pozwalają wierzyć, iż czas jest dla tego miejsca wyjątkowo łaskawy. Na północ od katedry stoi wspaniały Knebelscher Hof o konstrukcji wzorowanej na północnoniemieckiej odmianie renesansu: warto zobaczyć także szczególnie dobrze zachowane ulice Kirschgarten i Augustinerstrasse (w kierunku południowym). U wylotu tej ostatniej usytuowany jest kościół św. Ignacego (St. Ignazkirche): styl budowli waha się pomiędzy rokokiem a klasycyzmem. Przed świątynią znajduje się grobowiec Hansa Backoffena z imponującą rzeźbą Ukrzyżowania.

czytaj więcej

Frankenberg – dalszy opis

Na północ, poniżej starego miasta, przy Bahnhofstr. S-IO, znajduje się trzynastowieczny klasztor cysterek (Zistcrzienscrinnenkloster: wt., czw., sb. i nd. 10.00-12.00: 1 DM), Kaplica, refektarz i dormitorium mieszczą zaskakująco ciekawe zbioiy lokalnego muzeum, na które składają się dzieła sztuki religijnej i ludowej. Podążając dalej w kierunku zachodnim, dojść można doThnnetmuscum, (pn. 10.00-12.00 i 14.00-17.00, śr. i pt. 14.00-17.00: bezpł.), znajdującego się przy ulicy Michaela Thoneta, w siedzibie noszącego tę samą nazwę przedsiębiorstwa wytwarzającego meble. Ekspozycję rozpoczynają krzesła wykonane na początku wieku z giętego drewna: z kolei można tu podziwiać meble o bujnych secesyjnych kształtach stanowiące wystrój wiedeńskiej kawiarni, następnie funkcjonalne sprzęty zaprojektowane przez artystów spod znaku Bauhausu, by na koniec wreszcie zapoznać się z awangardowymi ideami współczesnego wzornictwa przemysłowego.

czytaj więcej

Katedra i jej okolice – kontynuacja

Obok katedry stoi romański kościół św. Michała (St. Michaelskirche: codz. 1II-X 9.30- 12.00 i 14.00-17.00: Xl-lll 14.00-16.00) zbudowany na planie krzyża greckiego, na wzór Bazyliki Świętego Grobu w Jerozolimie. Jest to jedyny znaczący budynek w mieście, który unikną! modyfikacji w czasie, gdy całą Fu Idę przebudowywano w stylu barokowym. Niepozorny, wydaje się pozostawać w cieniu potężnej sąsiadki, a jednak, na swój sposób, czyni wrażenie większe niż katedra. W swoim wnętrzu zawiera-jakkolwiek poważnie zmienioną -rotundę pierwotnej świątyni, a dwie z ośmiu kolumn wspierających pochodzą z 822 roku. Nie przeocz cztemasowiecznej kamiennej tablicy, umieszczonej w barokowej kaplicy północnego transeptu, która ilustruje Mękę Pańską używając specyficznego „pisma obrazkowego”, adresowanego do ówczesnych wiernych, nie umiejących czytać: usta. na przykład, symbolizują pocałunek Judasza.

czytaj więcej

Katedra i jej okolice

Okazała fuldańska katedra została wzniesiona na zachodnim skraju starego miasta według projektu Johanna Dientzenhofera, przedstawiciela znanego rodu niemieckich architektów. (Na marginesie można wspomnieć, że najwybitniejszy z członków dynastii, Kilian Ignaz Dietzenhofer, żyjący w XVIII w., działa) również na Śląsku.) Wczesnobarokowa budowla została starannie przemyślana, zarówno od strony architektonicznego szczegółu jak i ogólnego wyrazu złożonej konstrukcji, wyróżniając się dzięki temu na tle przeważającej liczby niemieckich kościołów. Ozdobą przestronnego, kipiącego od sztukaterii, wnętrza jest ołtarz główny, z wyobrażeniem wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, któremu splendoru dodają bogate złocenia i sześć marmurowych kolumn. Z tyłu mieści się mała, bardziej ascetyczna kapliczka, w której mnisi zbierali się na wspólne modlitwy. Krypta pod ołtarzem głównym skrywa grób św. Bonifacego: sarkofag tworzy jedną całość z ołtarzem z czarnego marmuru. Zdobiące go reliefy przedstawiają męczeństwo świętego i jego zmartwychwstanie w Dniu Sądu Ostatecznego.

czytaj więcej

Kościół św. Elżbiety – dalszy opis

W pobliżu, w północnej części wspomnianego wyżej trójlistnego krzyża, który zamyka plan kościoła od strony ołtarza głównego, otwiera się chór św. Elżbiety (Eiisabeth-Chor). Jego środek zajmuje strzeliste mauzoleum, gdzie trumna z prochami świętej umieszczona została w miejscu jej pierwotnego spoczynku. Zwróć uwagę na płaskorzeźby zdobiące piedestał: zamiast królów i biskupów opłakujących zazwyczaj czcigodnego zmarłego znaleźli się tu żebracy i kaleki. Najwspanialszy spośród ołtarzy świątyni poświęcony jest Najświętszej Marii Pannie. W predellę została zręcznie pizez Juppego wkomponowana znacznie starsza i otaczana kultem Pieta. Malowidła ścienne ukazujące żywot Elżbiety przez długi czas pozostawały niewidoczne, odkryto je dopiero w naszym stuleciu.

czytaj więcej